“De Stad die Thuis heet”- Het Verhaal van Rudy van de Beek
Mijn naam is Rudy van de Beek. Ik woon in Den Haag, waar ik actief ben in de cybersecuritysector. Maar naast mijn werk zet ik me met hart en ziel in voor de positie van zwarte mensen in de samenleving – in het bijzonder jonge zwarte mensen. Zes jaar geleden richtte ik de vereniging Tribes op. Met deze vereniging streven we ernaar om de positie van jonge zwarte mensen in het hoger onderwijs te versterken, zodat zij hun plek kunnen opeisen in een wereld die hen niet altijd vanzelfsprekend omarmt.
Racisme en discriminatie zijn voor mij geen abstracte begrippen. Ze maken deel uit van mijn dagelijkse realiteit. Of het nu gaat om structureel racisme binnen instituties of subtiele opmerkingen van individuen – het is aanwezig. In Den Haag, in Nederland, overal. Wat dit met mijn mentale gesteldheid doet? Het is moeilijk te zeggen. Ik ken het niet anders. Het is als een schaduw die altijd met je meeloopt, waar je je leven omheen leert bouwen. Ik weet dat mijn ervaringen verschillen van die van witte mensen – dat besef is pijnlijk, maar ook vormend geweest. Ik weet hoe het is om op de basisschool al te merken dat je ‘anders’ bent, om op jonge leeftijd geconfronteerd te worden met ongelijkheid.
Toch is Den Haag voor mij thuis. Ik ben hier opgegroeid. Den Haag is voor mij niet alleen politiek en ministers. Den Haag is de rauwheid, de directheid, de echtheid. Het zijn de wijken, de Grote Markt, mijn familie, vrienden, de plekken waar ik heb gestudeerd en gefeest. Het is de stad die me gevormd heeft. Ik voel me Hagenees, en tegelijkertijd zwart. Die dubbele identiteit draag ik met trots. Ik ben zwart én ik ben van hier – het gaat samen, het vult elkaar aan.
Als je me vraagt wat ik hoop voor de toekomst, dan ben ik eerlijk: ik hoop vooral dat het niet erger wordt. Het klinkt misschien somber, maar ik ben realistisch. De wereld beweegt vaak in stappen vooruit, maar soms ook pijnlijk achteruit. De Black Lives Matter-beweging gaf hoop, momentum. Maar we zien ook dat conservatieve tegenkrachten sterk opkomen, zowel in de VS als hier. Wat daar gebeurt, sijpelt vaak door naar hier. Mijn hoop is bescheiden, maar krachtig: ik wil verandering brengen in mijn eigen omgeving. In mijn cirkel van invloed. Daar ligt mijn kracht. Ik hoef niet de hele wereld te veranderen, maar ik kan wel mijn stad, mijn gemeenschap, mijn mensen beïnvloeden.
Tot slot wil ik meegeven: wees je bewust van de vrijheden die we hebben. Ze zijn niet vanzelfsprekend. Er is voor gevochten, gestreden, geleden. Laat je niet sussen door gemak of vanzelfsprekendheid. Kijk wat jij kunt doen – klein of groot – om bij te dragen aan een betere wereld. Je hoeft geen Martin Luther King of Malcolm X te zijn. Maar steun diegenen die wel voorop durven lopen. Op micro-niveau kunnen we allemaal iets betekenen.